6/10/2009 - BİLEKLERİMDE BAYAT BİR İNTİHAR

Geliyormuşum;

pencerelerde yaz

ve bileklerimde bayat bir intihar

Oysa ölünecek bir şey yokmuş,

gidince sen,

yaşanacak bir şey olmadığı kadar

Yanıyormuşum;

vardığım yere bırakıp kendimi.

Atlasında yeryüzünün

çılgın

ve çirkin

ve hüzünle oyalanan.

Yüreğimde kül tadı nice yangından kalan...

Ölüyormuşum;

senin saçların uzuyormuş üstelik.

Ölünce ben, cıgarayı da bırakıp taksit ödüyormuşsun.

Bedenin tecritmiş geçliğinden,

ikisi de yalnızmış,

geceler öpüyormuş memelerinden…

Bense geçliğimi pazarlıksız

ve hızla geçtiğimden;

bugünler saçlarımla birlikte şiir yazmayı da kısa

kestiğimden,

piç kalmış aşklarla avutup kendimi,

bileklerimde bayat bir intiharın dikiş izleri,

gelip geçmiş yılların diş izleri ömrümde,

neşter ve gül’müş hayat.

Gülüyor...Gülüyor...Gülüyormuşum! 

YILMAZ ODABAŞI